Hallo allemaal!

Nog even een laatste berichtje, want morgennacht vliegen we alweer terug naar Nederland! We zijn weer in Delhi, waar we lang lang geleden ook onze reis zijn begonnen. Inmiddels veel indiase ervaringen rijker kijken we nu heel anders tegen deze stad aan dan bij aankomst. Aan de toeters, de enorme verkeerschaos (waar ook koeien, handelaren, op de hurken in de verte starende mannetjes en riksja’s deel van uitmaken) en… nou ja aan India zijn we inmiddels gewend geraakt. Sommige dingen wennen natuurlijk niet: armoede, bedelende kinderen, opdringerige en rochelende  mannen en lijmsnuivende jongetjes. Maar: Delhi vinden we nu leuk!

Nu het begin: Na op traditionele manier afscheid genomen te hebben  van onze vrijwilligersplekken en gastgezinnen zaten we weer samen in een nepalese bus. Die traditionele manier hield in dat Wike met een knalrode poederkop en Renee met pikzwarte ogen uit het raam zaten te staren, terugdenkend aan een mooie tijd in Nepal. De bestemming was Lumbini, de geboorteplaats van Buddha, vlakbij de grensovergang naar India. Nog even in een oase van rust van brandschone tempel naar brandschone tempel lopen deed ons goed, voordat we ons de volgende dag in het grensgewoel stortten om verder te reizen in India. Van het noorden van India gingen we in xe9xe9n ruk door naar Mumbai, een treinreis van 36 uur. Lijkt lang, valt mee, omdat de trein een kleine miniatuursamenleving op zich is. Van alles wordt er verkocht en met scherpe stemmen aangeprezen, mensen ontmoet je altijd en slapen doen we in "stapelbedden".

Mumbai was een bijzondere stad. De architectuur voelde Europees aan en dat maakte het ook wel wat vertrouwd. Een paar dagen ontdekten we dit culturele middelpunt van India en zagen we ook hier weer de extreme verschillen tussen arm en rijk. Door nauwe straatjes met druk handelsverkeer, kwamen we uit bij een, door de stad, opgeslokt vissersdorpje, waarna we ineens weer tussen de torenhoge hotels stonden.

Door naar Goa, met name populair bij drugsverslaafde Israeliers en versteende hippies. De eerste waren dit jaar iets schaarser, doordat het Israelische ministerie van buitenlandse zaken een officiele waarschuwing voor aanslagen had uitgevaardigd. De tweede waren vanzelfsprekend volop aanwezig, hoewel je soms goed moest opletten om ze te kunnen onderscheiden op de top van de duinen waar ze zaten te mediteren . Ook yoga en acrobatische concentratietruukjes waren populair. Kortom een heel ander India, verwarrend, maar natuurlijk niet minder echt. India is zo groot, elk deel is weer heel erg anders. Het opvallendste verschil was nog wel dat wij ons al erg bloot voelden in onze bikini, na maanden lang discreet gekleed te zijn gegaan, totdat we ineens twee mannen badminton zagen spelen in wel heel erg kleine stringetjes… Goa was meer ‘vakantie’: bruin worden, uit kokosnoten drinken en af en toe een (Goa-trance) feestje.

Van Goa door naar Kerala, xe9xe9n van de meest zuidelijke staten van India. Ook hier strand, kokospalmen, hitte en kruidenplantages. Maar ook backwaters, welke we met een klein bootje verkenden, en kleine vissersdorpjes langs het strand met hutjes waar we binnen werden uitgenodigd om foto’s van de Engelse mensen te bekijken die het zoontje van de vrouw des hutjes hadden geadopteerd. De backwaters zijn een soort zoutwaterslootjes, vanuit de kust het binnenland in. Zo kon het gebeuren dat je ineens een kwal in de sloot zag en dat mensen onderdoken en bovenkwamen met handenvol mosselen.

En toen zat de tijd erop. Met de trein naar Delhi. We konden nog een laatste keer goed genieten van de trein, aangezien deze reis 52 uur in beslag nam. Gelukkig hadden we net onze boeken omgeruild en dus volop leesvoer. Op de perrons vonden we ook het nodige treinvoer, bestaande uit Biryani, pittige curries, bananen, koekjes en broodjes pindakaas (maar dat laatste hadden we eigenlijk al gevonden in Kerala).

Nu dus Delhi. En morgennacht dus het vliegtuig. En dan dus overmorgen weer thuis. En dan dus het ‘gewone leven’ weer in. Dus……

(maar we hebben reuzeveel zin om jullie allemaal weer te zien!)

Lieve mensen in ons nu toch wel echt koude kikkerlandje!

Drie dagen na het verlaten van mijn vrijwilligerswerk (we zijn inmiddels weer in India beland) is het tijd voor een terugblik. Een (zelf)rexlefie zoals dat er zo goed is ingeramd op mijn vorige studie.

Laat ik beginnen bij de constatering dat ik de afgelopen 8 weken meer punten heb geslepen, meer afwas heb gedaan en meer water heb gepompt dan in mijn hele leven daarvoor! Tijdens de huiswerkuren in de ochtend had ik namelijk de grote verantwoordelijkheid over de puntenslijper (‘pencilcutter’) en de gum (‘elaser’ –> de meeste kids konden de r niet zo goed zeggen), die de meesten na gebruik weer keurig bij me terug kwamen brengen (mits ik de punten dus niet voor ze sleep. Er was nogal wat corruptie rondom de potloden: punten werden expres gebroken, stompjes uit de prullenbak gehaald om te laten zien dat ze echt een nieuwe nodig hadden etc). De afwas deed ik elke keer nadat de kids hadden geluncht om 9 uur, en dat duurt wel even: 21 kinderen en een aantal volwassenen (mannen, die hebben de nare gewoonte om hun bord te laten staan waar ze gegeten hebben. Dat ze de afwas niet zelf doen oke, maar neem in ieder geval je bord mee als je toch naar buiten komt!). En dat pompen; de kinderen wassen, tanden poetsen, mijn eigen kleren thuis wassen, voeten wassen etc.

Zoals bekend deed ik de eerste drie weken van het werk en het wonen samen met Carolyn. Het was erg fijn om een (inmiddels vertrouwd) persoon te hebben met wie ik mijn ervaringen en het hele kenningsmakingsproces kon delen. Het heeft me misschien wel twee weken gekost om een beetje overzicht te krijgen: zoveel kinderen, zoveel vreemde namen, wie zit in welke klas? Het enige houvast hadden we tijdens de lunch, wanneer ieder een vaste zitplaats had; het ideale moment om namen te leren. Van alle kanten ‘sister!’ horen (de een had een nieuw potlood nodig, de ander werd geslagen, weer een ander wilde een kunstje laten zien) bezorgde ook heel wat prikkels. Maar het wonder geschiedde en ik kreeg overzicht, leerde de kinderen kennen en zij mij. Met het beetje Nepalees en het beetje Engels konden we toch redelijk met elkaar communiceren. En dan was er Pratima, de oudste van het stel (didi = grote zus) die het beste Engels kon en mij kon helpen met vertalen. Over de inhoud van het werk zal ik niet meer vertellen, de kans dat dat dubbelop met mijn vorige verhaal wordt is best groot (voor vragen: over 4 weken kun je ze stellen, is het echt dringend, mail me ;p).

Langzamerhand kreeg ik mijn favorieten tussen de kinderen, en mijn ‘little shits’ (term van Carolyn); de kinderen die ik vaak vervelend vond. Lastig vond ik het door de taalbarriere om situaties te beoordelen. Wie slaat wie en vooral; waarom? Die taak liet ik dus maar aan Nepalezen over. Op een gegeven moment waren de little shits niet alleen little shits meer maar had ik ook in hen iets leuks, liefs, grappigs of schattigs ontdekt. En ook mijn favorieten waren niet alleen maar lief. U merkt; mijn blik en mijn gevoelens werden steeds genuanceerder. Ik kreeg door wie wie pestte in het Nepalees en ook ontdekte ik dat Suraj, een van de jongetjes, stottert (toen hij een verhaal over een konijn aan zijn leraar vertelde waar ik bij zat). Grappig; iets wat in je eigen taal gelijk opvalt, kan weken duren om te ontdekken in een vreemde taal.

Het alleen zijn beviel me verassend goed. Eerlijk gezegd vond ik het heerlijk. Ik had mijn eerste weken met Carolyn niet willen missen maar mijn laatste weken alleen ook niet. Ik kreeg meer contact met mijn familie. Bimala is echt als een zus voor en een vriendin van me geworden. Ik keek soms een film met haar, ben een dag met haar meegeweest naar haar universiteit en we namen kleine kadootjes voor elkaar mee (koekjes of kitkat). Met haar heb ik veel gepraat en gelachen. Ook maakte ik Nepalese/Engelse lol met mijn aamaa, had gesprekken in dezelfde talen met haar bij het vuur waarop het voer voor onze buffelo stond te pruttelen. ‘s Ochtends heel vroeg, onder het genot van een kopje thee. Ik dronk whysky met mijn buaa (vader) en speelde spelletjes kaart met mijn verlegen broer. Met mijn kleine zusje Bunu bracht ik vaak mijn tijd door tijdens de power cuts (elke avond), zij vond vooral snake op mijn telefoon heel leuk, en slaakte elke keer een verrast kreetje als ze weer een dingetje opat. Familylife op en top, ik voelde me super op mijn gemak.

‘s Ochtends na mijn werk -om 10 uur- kreeg ik zo mijn ritueeltjes: om de dag hardlopen (met sokken in mijn tefaslippers, het vraagt wat improvisatie), een koude douche, lunchen, kleren wassen. Daarna ging ik lopend naar Rampur, onder het genot van een muziekje van mijn mp3. Die dagelijkse wandelingetjes zijn een van de dingen waar ik nog wel het meeste van heb genoten. In Rampur ging mijn weg naar of het Bakery Cafe (waar ik inmiddels vrienden was met de eigenaar), waar ik uren in mijn dagboek schreef en milk coffee dronk. Andere dagen ging mijn weg met een tuktuk, hobbel de bobbel, naar Narayangkat, voor een internetbezoek en een bakkie met mijn echte zus (die was vaak in narayangkat dus ik belde haar gewoon even als ik ook arriveerde). Aan het einde van de middag weer terug naar de kinderen om lekker met ze te spelen.

Toen er een nieuwe vrijwiliger arriveerde, uit Taiwan, merkte ik tot mijn verassing dat ik dit helemaal niet leuk vond. Ik had het zo fijn op deze plek in mijn eentje en had geen zin om haar alles uit te moeten leggen en vooral niet in de verantwoordelijkheid die ik voelde om haar dingen te laten zien en op sleeptouw te nemen. Ik besloot voor mezelf te kiezen en het lot hielp een handje mee: ze sprak toch nauwelijks Engels en leek er zelf ook de behoefte aan te hebben om alleen te zijn. Twee weken geleden kwam Philip, uit Duitsland. Het klikte tussen ons en hij sprak erg goed Engels dus we konden gewoon goede gesprekken voeren. Bovendien was ik inmiddels aan mijn leven alleen gewend en had ik niet meer zoveel moeite met ‘indringers’ (vooral niet als ze nog aardig waren ook ;p). Ik had er een nieuw hardloopmaatje bij en ik ontmoette hem regelmatig in het Bakery Cafe. Voor hem was het fijn dat ik hem dingen uitlegde in het werk (daar deed onze organisatie namelijk niet aan, maar dat is een ander verhaal. Laat ik er kort over zijn: wike en ik zijn absoluut niet tevreden over onze organisatie; hebben desalniettemin een prachtige tijd achter de rug) en over de kinderen. Voor mij was het fijn om er achter te komen hoeveel er veranderd was sinds mijn eerste dag hier en hoe ik er nu in stond. Ik voelde me zelfverzekerd en helemaal op mijn plek. Ik hoefde niet meer te ontdekken, maar kon nu inspelen op mijn ontdekkingen. Ook merkte ik dat ik trots was op ‘mijn’ kinderen (toch grappig hoe dat werkt).

Mijn vertrek. Net als ik zagen ook de kinderen tegen mijn vertrek op (althans de oudtsen; die het zich realiseerden en zich in het engels konden uitdrukken). Ze vertelden me hoe lief ze me vonden (en ik ook aan hen) en gingen me zelfs ‘mother’ noemen! Fijn was dat ik hier eerder gelukkig dan verdrietig van werd. Ik kwam tot de conclusie dat ik hier iets heb uitgemaakt, en dat dit ook voor mezelf iets heeft uitgemaakt. In een kortere tijd had ik zoiets denk ik niet kunnen opbouwen, een langere tijd was nog beter geweest. Maar zo was het goed.

En mijn besluit staat vast: ik kom hier terug!

Dag mensen thuis! Alweer enige tijd geleden… maar dat betekent niet dat we niks meemaken (ik zou zeggen in tegendeel). Ook ik zit middenin het vrijwilligerswerk; 4 weken gehad en nog een kleine 3 weken te gaan. Nog steeds woon ik bij Nepalesen, het enige verschil met de afgelopen 4 weken is dat ik nu de enige westerse dochter + zus ben. Mijn inmiddels goede vriendin Carolyn is afgelopen donderdag naar Thailand gevlogen om aldaar haar ouders te ontmoeten. Ik had het best moeilijk met haar vertrek, omdat ik ten eerste gehecht aan haar ben geraakt (en ze woont wel in Amerika, das ook niet om de hoek) en ten tweede omdat het moment nu aangebroken is dat ik echt alleen ben. Het fijne is wel dat ik alles en iedereen samen met haar heb leren kennen. De eerste dag was ontzettend gek, alles voelde kaal; zelfs het slapen! Gelukkig is mijn gezin heel lief en heeft mijn zus Bimala geloof ik wel door dat ze iets meer aandacht aan me moet besteden en dat is heel gezellig. En de kinderen blijven schatten en ze vinden mij geloof ik ook wel lief

De kinderen. Het zijn er inmiddels 22, er zijn de afgelopen 2 weken 2 nieuwe bijgekomen; een jongen en een meisje van 11. Carolyn en ik hebben samen de dossiers van de kinderen doorgenomen, waarin van elk kind een beschrijving zit over zijn of haar achtergrond. Het viel ons op dat maar enkelen echt wees zijn in de zin van het woord. De meeste kinderen zijn hun vader verloren (de doodsoorzaken varieren van ongeluk tot gedood door maoisten) en hun moeders waren of te arm om voor ze te zorgen, of ze hertrouwden. Dat laatste is in Nepal niet echt gemakkelijk en wordt vaak niet geaccepteerd. En hertrouwde vrouw wordt vaak verstoten door haar omgeving en gaat bij haar nieuwe man wonen. Deze heeft echter meestal geen zin (of geen geld) om voor kinderen te betalen die niet afkomstig zijn van hem. De kinderen worden vervolgens vaak door familie opgevangen, die dan vaak te arm blijkt en uit wanhoop het kind naar het weeshuis brengen. De leeftijd varieerd van 6 ot 11 jaar en er zijn meer jongens dan meisjes.

Het werk. Elke ochtend (behalve zaterdag, dan is het holiday) gaat de wekker om 5.43 (die 3 is overgebleven van een opmerkelijke gewoonte van Carolyn om ronde getallen en 5en te vermijden..) en vervolgens nog een keer om 5.47. Ik moet zeggen dat het met Carolyn erbij iets minder moeilijk was om mijn warme bedje uit te komen en dus kom ik er tegenwoordig om 5.50 echt uit. Een plas op de hurkplee, tanden poetsen met gefilterd water, warme kleren aan (tis ‘s ochtends en ‘s avonds koud, overdag nog steeds tegen de 30 graden) en naar de buren. Het weeshuis is namelijk letterlijk op een steenworp afstand van mijn onderkomen. Aldaar zijn de kids meestal net op en staan ze klaar voor de ochtendgym. Ik ren de rondjes met ze mee en stel me daarna op in 1 van de rijen. Elke dag staat er een ander (ik niet) voor de groep om de oefeningen voor te doen. Elke oefening gebeurt 20 keer (we tellen met z’n allen in het engels tot 20). Vervolgens is het was- + tandenpoetstijd. Om de dag wassen de kids zich onder de pomp (meisjes en jongens hebben ieder een eigen pomp). Mijn functie hierin is het pompen (krijg al spierballen!) en opletten dat iedereen zich ook echt wast. Inmiddels ken ik alle namen en gezichten en heb ik aardig in de gaten wie onder deze koude douche uit probeert te komen en wie braaf is. Elke keer vind ik ze superdapper want het is echt koud! Om 6.45 is het thee (lees: heet suikerwater) tijd. Na 10 minuten slurpen (ik gebruik deze stoot suiker als mijn energie want tot 9 uur eet ik niks) is het tijd voor huiswerk (‘homeworktime!’). Van 7-9 help ik ze met Engels huiswerk (Nepalees is niet te doen), wat inhoudt: veel dialoogjes uit het boek lezen, liedjes (of liever gezegd hetzelfde liedje al 4 weken lang en ze zijn er nog steeds niet zat van!) zingen, overgeschreven verhaaltjes controleren en vragen over teksten beantwoorden. Het is echt grappig om te zien hoe moeilijk ze doen om sommige letters op te schrijven (en vaak lijkt het ook nergens naar; tis dat ik weet wat er staat), dat komt natuurlijk omdat ze een compleet ander schrift gewend zijn. Ook de Engelse uitspraak van Nepalesen in het algemeen is grappig. Zo zegt bijvoorbeeld elke Nepalees: istudent, ischool, isnake. Waarom, dat mag Joost weten.. Om 9 uur is het lunchtime en dat is ook een waar genoegen. De corveekids delen borden met bulten rijst (‘bhat’) en een hoopje groenten uit, en kommetjes met ‘Dhal’ (= linzensoep wat door de rijst gaat). Langzaam wordt het ‘stil’ op het luide gesmak (mama, je moet de volgende keer mee om ze restaurantgedrag te leren!) en het gegraaf van de (rechter)handen door het eten. Vaak hebben ze zelfs rijstkorrels in hun wekbrouwen na het eten! De eetzaal is echt 1 grote zooi na de lunch en elke dag komt er een kat op bezoek om hier iets aan te doen (en gelijk heeft ie). Vervolgens mag ik de afwas doen (wat toch echt sneller ging met zn tweeen) met zwarte zeep. Dan help ik slome kids nog een handje met hun schooluniformpjes (vies, kapot, maar erg schattig) en dan gaan ze naar school nadat ze ‘bye sister’ tegen me hebben gezegd. De school staat overigens weer naast het weeshuis. Om 10 uur zit mijn werkochtend erop en ga ik naar huis om Aalu Bhat (aalu = aardappel, bhat = (dus) rijst) te eten (2 keer per dag; ik kan al bijna niet meer zonder!). De rest van mijn dag ziet er verschillend uit: internet in Narayangkat (een dik uur bij mij vandaan), kleren wassen (onder de pomp met koud water), een koude douche. Voorheen deed ik alles dus samen met Carolyn (behalve het douchen dan huhu). Zo dronken we bijna dagelijks milk coffee in het plaatselijke Bakery Cafe en zijn we een paar keer naar de rivier geweest op 45 minuten loopafstand. Daar is het meestal zo rustig dat we er in bikini konden liggen! Hoe mijn dagen er de komende weken uit gaan zien moet nog blijken (maar wees niet bang; genoeg te doen. Zo ga ik binnenkort een dagje met wike meelopen en met mijn andere zus Bimala naar haar universiteit). Elke dag ben ik om 16.30 weer bij de kids en ravotten we wat buiten (ze vinden het superleuk om op mijn nek te zitten, onverwachts op mijn rug te springen, vliegtuigje te spelen, aan hun handen rondgedraaid te worden en meer van dat soort wild ongein. En dat treft want ik vind het ook geweldig!). Eigenlijk moeten ze dan ook nog huiswerk maken maar dat sla ik vaak over. Ze studeren al zoveel op een dag (2 uur in de ochtend, 6 uur overdag en ‘s avonds na het eten ook nog even!) en het blijven wel kinderen… Dus: spelen tot de zon onder gaat! Om 18u zit mijn dag er op. Ik help met groenten snijden, eet aalu bhat, kijk nepalese tv, schrijf in mijn dagboek en gisteravond gingen Bimala met aamaa (mama) mee naar haar avondlijkse vrouwengroep, waar ze lachen, dansen en elke dag iets nieuws leren (zo leerden ze gisteren hoe ze een injectie aan een kind moeten geven). Erg gezellig (ook al versta ik er niks van); naast de buffelostal… (om nog maar even een indruk te geven van het plattelandsleven hier)

Omdat mijn verhaal alweer lang genoeg is zal ik jullie niet langer ophouden. Voor ik nog wat leuke anekdotes heb verteld tenminste

1. Een paar weken geleden was mijn aamaa ongesteld. In de Hindoe-cultuur is de keuken een nogal gevoelig begrip. In sommige gezinnen mogen zelfs alleen de moeders en dochters (koks) er komen. Mijn gezin is gelukkig vrijdenkend en de keuken is voor iedereen toegankelijk (zelfs voor mij, ik heb er zelfs al een keer samen met carolyn pasta gekookt). Maar goed, die eerste zin wordt wel degelijk toegelicht: een vrouw die ongesteld is mag de keuken niet betreden, deze regel wordt nog wel door mijn gezin gehanteerd. En dus moest mijn zus thuisblijven van haar colleges om te koken (papa vindt het namelijk niet leuk om te koken)….

2. Mijn eerste avond ‘alleen’. Bimala vroeg aan mij of ik vanavond wel bier wou drinken. Ik: ‘oke, hoezo?’ Ze vertelde dat aamaa bier wou drinken maar dat dit alleen stiekem kon, aangezien papa en broer haar (en ook Bimala) zouden slaan als ze er achter zouden komen. Een half uur later, toe de stroom was uitgevallen (gebeurt elke avond rond 18.30), vroeg ze me mee voor een wandelingetje. In het pikkedonker (onder een prachtige sterrenhemel) liepen we naar een dorpswinkeltje waar ze me 500 roepies (+- 6 euro) in de handen drukte en zei dat ik moest bestellen omdat zij te verlegen was. Even later liepen we met twee 650 ml flessen Tuborgbier weer terug. Toen we ons erf opliepen zaten papa en broer daar te eten. Ik snelde naar ze toe om ze af te leiden en maakte een praatje over het eten (broer vroeg waar we vandaan kwamen: ‘oo gewoon een wandeling gemaakt’), terwijl Bimala de plastic zak in de bosjes verstopte. Een paar uur later dronken Bimala, Aamaa en ik een biertje in Bimala’s slaapkamer. Met de deur op slot….

sorry jongens jullie moeten het met 1 foto doen; dit duurde al een uur (niet overdreven) maar nu kunnen jullie wel een paar van ‘mijn’ (renees) kids zien

hallo allemaal!

Het is alweer een tijdje geleden, dus weer eens een update van het leven hier! We zitten midden in ons vrijwilligerswerk en de toekomstige geschiedenis hier. Een dikke week geleden is de vredesovereenkomst tussen de regeringspartijen en de maoisten getekend! Een gedenkwaardig en erg belangrijk moment, na al die jaren van geweld. De bevolking was dan ook erg blij: er werden twee nationale feestdagen uitgeroepen en op straat konden we vreugdedemonstraties zien. Veel mensen noemen het de kans voor nepal, het nieuwe begin. Natuurlijk ook de nodige sceptische geluiden, maar zeker is dat het een grote mogelijkheid is om het wederzijdse geweld van leger/politie en maoisten, waarvan veel burgers het slachtoffer waren, te beeindigen. De grootste moeilijkheid tijdens de gesprekken was het beheer van de wapens. Uiteindelijk is men overeengekomen dat de maoisten, maar ook de politie een even groot aantal van hun wapens onder beheer van de VN stellen. Er wordt nu een interim regering gevormd die een nieuwe grondwet opstelt, op basis waarvan nieuwe verkiezingen uitgeroepen gaan worden. En over de koning, het belangrijkste strijdpunt van de maoisten, komt een referendum. Men is ook heel blij dat waarschijnlijk door deze ontwikkelingen weer meer toeristen naar nepal gaan komen, dus mensen….

Temidden van al dit politieke tumult, hebben we ook nog ons ‘gewone’ eigen leven. Voor een klein deel samen, op de zaterdagen en afgelopen week toen we om ons visum te verlengen naar Kathmandu moesten, maar meestal appart. Nu heb ik ook niet heel erg veel tijd om Renee (en voorheen ook Carolyn) door de week op te zoeken, meestal ben ik 12 uur per dag rondom mijn werk in de weer. De eerste weken van mijn vrijwlligerswerk heb ik vooral kennis gemaakt me de verschillende activiteiten die onder ‘mijn’ organisatie vallen.  Zoals bijvoorbeeld een weeshuis voor ex-straatjongens en een healthclinic waar mensen tegen een lagere prijs een consult kunnen krijgen en welke gespecialiseerd is in vrouwen en kinderen en dan vooral abortussen. Ook heb ik verschillende vrouwengroepen op het platteland bezocht, die de organisatie heeft opgezet en nu ondersteund. Deze vrouwen ondersteunen elkaar, sparen samen, sluiten leningen af voor het opzetten van bedrijfjes of bijvoorbeeld het aanschaffen van een koe, helpen de gemeenschap door bijvoorbeeld zelf een brug (!) te bouwen, grijpen in als er ergens huiselijk geweld plaatsvindt… noem maar op. Ook een community centrum waar de NGO samenwerkt met de politie om sociale problemen en conflicten op te lossen bezocht. Burenruzies worden hier  uitgepraat, gesprekken worden aangegaan met hoteleigenaren (omdat in de hotels in deze streek nogal wat illigale prostitutie en vrouwenhandel (of eigenlijk vaak meisjeshandel) plaatsvindt) en soms wordt er bijgestaan in een zaak rondom vrouwenhandel, huiselijk geweld of prostitutie. Ook heb ik in deze eerste weken kennisgemaakt met de overheidsambtenaar die verantwoordelijk is voor vrouwenzaken in dit gebied, een advocaat (vrouw) die gespecialiseerd is in prostitutie en vrouwenhandel en heb ik een netwerk bijeenkomst meegemaakt van de verschillende vrouwenorganisaties in de regio.

Allemaal super interessant om te zien en mee te maken. Het grootste probleem was (en is eigenlijk nog steeds) de taal. Ik ben hard aan de studie gegaan om een woordje te kunnen spreken en inmiddels kan ik me een beetje redden. Het is echter niet genoeg om hele gesprekken met de vrouwengroepen aan te gaan. Uiteindelijk heb ik met mijn begeleider afgesproken dat ik vooral waarneem en als praktische bijdrage probeer het netwerk te vergroten (ga proberen contacten met ze te leggen met organisaties in india die ik op de bijeenkomst in India heb ontmoet) en subsidies te vinden. Ook wilde ik graag praktisch werk doen. Daarom  help ik nu ‘s ochtend in het weeshuis voor de ex-straatjongens, de jongens met hun engels, ‘smiddags kijk en observeer en ‘help’ een ieniemini beetje in de kliniek en aan het eind van de middag help ik weer in het weeshuis. Als het lukt wil ik nog een onderzoekje doen naar het gebruik van anticonceptiemiddelen, want de meeste vrouwen beginnen hier pas mee na een abortus. De arts en en verpleegster in de kliniek hebben hier geen eenduidige verklaring voor en het is best nuttig om te weten om geschikte programma’s op te kunnen stellen. In de kliniek heb ik ook een paar abortussen gezien. Hier schrijf ik binnenkort nog een apart stukje over.

Temidden van al deze bezigheden rondom vrouwen en kinderen heb ik me ook weer eens in de sociologie verdiept. Erg vroeg in de ochtend  (van 6 tot 7) heb ik lesgegeven aan beginnende studenten sociologie in de basisprinciepes van ons wondermooie vakgebied . Ik gaf les in het Engels met hier en daar een extra vertaling door de docent. Erg leuk om te doen! Nooit geweten dat ik lesgeven zo leuk zou vinden!

Mijn familie is nog steeds erg fijn. Met mijn Aama (Nepalese mama) kan ik steeds langere gesprekjes voeren, waarna ze me glunderend een mandarijn in de handen stopt , er wordt goed voor me gezorgd…

Inmiddels is Renee binnen gekomen en gaan we samen pauze houden!

Tot gauw!

Dag allen tezamen! Extra veel leesvoer voor jullie nu wike en ik los van elkaar ervaringen opdoen… Bofkonten

Carolyn (onze nieuwe Amerikaanse vriendin met wie ik samen in een gezin woon en in het weeshuis werk) en ik wonen nu in Rampur, een klein dorpje, kleiner dan Feerwerd! En bijna net zo mooi :p Het is er heerlijk rustig, de zonsop- en ondergangen zijn adembenemend evenals de heldere sterrenhemels. Als we bij wike op bezoek gaan of e-mail willen checken lopen we door de rijstvelden naar het drukkere deel van Rampur. Soms staan we even stil om ons om te draaien en naar de skyline van de Himalaya te kijken… Want ook al is het gedeelte waar wij wonen vlak, het is maar een paar km bij de bergen vandaan en dat levert prachtige uitzichten op! Overdag is het tegen de 30 graden, en het is winter… mensen dragen serieus wollen mutsen (rare jongens)! ‘s avonds en ‘s ochtends is het lekker koel, goed vertoeven dus!

Ons gezin: papa Prem Pakesh is erg aardig en grappig en spreekt ‘little English’, aamaa (Nepalees voor mama) is superlief, spreekt geen Engels en mist een goed aantal tanden maar ze krijgt binnenkort nieuwe en dan kan ze weer alles eten wat ze wil. Onze zus Bimala is 20 jaar, komt met haar hoofd tot mijn schouder, spreekt goed Engels en is een erg lief en vrolijk meisje. Onze broer Razur is 23 jaar, praat niet veel maar als hij praat is het in het Engels (mits het tegen ons is dan) en blijkt hij erg aardig te zijn. Bovendien heeft hij een motor haha. Wij denken dat het een vrij welvarende familie is want we leven niet in een hutje. Het huis is vrij groot en ze hebben heel veel slaapplaatsen (dat hoort bij de gastvrijheid ). Natuurlijk wel een hurkplee aangezien ik er niet vanuit ga dat er een rioleringssysteem in dit minidorpie is. Maar daar ben ik inmiddels aan gewend, goed he! En het is warm genoeg voor de dagelijkse koude douche. ‘s Ochtends krijgen we van Aamaa chija, das thee met veel suiker (afkikken dus als we weer thuis zijn). Soms krijgen we een gekookt ei erbij (mijn favo ontbijt), andere dagen koekjes en tijdens het festival waar Wike al over schreef, Roti (een soort donut van gefrituurd rijstdeeg, vers erg lekker). Ons mam zat een paar uur per dag bij het vuur met 1 witte hand die ze continu in het deeg stopte om nieuwe roti te bakken. Af en toe wiste ze het zweet van haar voorhoofd met het uiteinde van haar sari. Om +- 10.30 eten we onze lunch: dhal bhat. In India hadden we hier al kennis mee gemaakt, met name op de ashrams, en voordat we hier kwamen kwam het mijn neus uit (figuurlijk dan he, das een gezegde, niet letterlijk, spreekwoordelijk!). Nu vind ik het weer lekker! (en daar is aamaa blij mee) Meestal eten we ergens op de dag een snack en ‘s avonds wederom dhal bhat. Na het eten doen we onze afwas bij de pomp, waar we ook onze kleren wassen. Onze papa heb ik er al 1 keer gespot, van top tot teen ingezeept in zijn onderbroek. Erg schattig.

Het werk. Door alle festivals (die Hindoes vieren zoveel feest; niet te doen) begonnen we 2 weken later met ons vrijwilligerswerk dan gepland. De introductie was erg leuk, mede doordat we met nog 5 meisjes waren. In het kort: paar dagen op het platteland (nou ja, plat) bij een Nepalese familie vertoefd, paar dagen in Chitwan National Park (vlakbij waar we nu wonen) en aldaar op een olifant gereden en tussen de krokodillen door gekanood, een dag sightseeing in Kathmandu (= hindutempels en Buddhastupa’s bekijken) en dus een week taalles! Oke, het werk dus. We beginnen om 6 uur met het wekken van de kinderen. In totaal zijn er 20 weeskindjes maar vorige week zijn er 2 weggelopen. Een is bij familie, van de ander weten ze het niet… zo leuk vinden de kindjes het er dus niet. 18 kinderen dus, van 6 tot 10 jaar. Ze spreken allemaal een klein beetje Engels, de 1 wat beter dan de ander. Het blijft moeilijk communiceren maar gelukkig zijn het kinderen en is spelen al genoeg. Na de wake up doen we met z’n allen ochtendgymnastiek en daarna is het theetijd. Na de thee wassen ze zich bij de pomp met een stuk zeep. Hier wassen ze ook hun eigen onderbroekjes mee (het lijkt erop dat ze allemaal maar 1 of 2 onderbroeken hebben!). Wij helpen ze met afdrogen en het aantrekken van hun kleren. Na het wassen is het studietijd. In de studyroom (= een kamer met wat kleedjes op de grond) helpen we ze met Engels en andere vakken. Carolyn en ik helpen ieder een groep van een bepaald niveau (zo had zij class 1 en ik class 2). De kinderen zijn erg leergierig en ik vond het superleuk om samen met ze Engels te oefenen Na het studeren helpen we ze met hun schooluniformen en dan gaan ze van 10 tot 16 u naar school, wat naast het weeshuis is. Om 16 uur zijn wij er weer om nog wat huiswerk te doen (niet normaal hoeveel die kids moeten studeren) en met ze te spelen, tot 18 u. De kinderen zijn lief, vragen ontzettend veel aandacht (geef ze eens ongelijk, met zn 20en zonder ouders…). Tijdens het spelen hoor ik van alle kanten om me heen ‘sister siter!’ Ik zou ze graag allemaal tegelijk aandacht geven maar dat is helaas onmogelijk… Maar ik doe mn best en dat maakt het werk extra leuk maar ook extra vermoeiend. Het weeshuis is armoedig (maar het blijft natuurlijk Nepal), de kinderen hebben naar mijn idee erg weinig materiaal (maar des te meer vermaken ze zich met de kleinste dingen die ze bijvoorbeeld buiten vinden). Volgende keer meer ervaringen na meer dagen werken!

Nu ga ik me geestelijk voorbereiden op mijn paraglide over een paar uur…. (ook daarover volgende keer meer) Dag lieve mensen!

Kus, Renepal (1 van mijn beste grappen tot nu toe ;p)

Dag allen tezamen! Extra veel leesvoer voor jullie nu wike en ik los van elkaar ervaringen opdoen… Bofkonten

Carolyn (onze nieuwe Amerikaanse vriendin met wie ik samen in een gezin woon en in het weeshuis werk) en ik wonen nu in Rampur, een klein dorpje, kleiner dan Feerwerd! En bijna net zo mooi :p Het is er heerlijk rustig, de zonsop- en ondergangen zijn adembenemend evenals de heldere sterrenhemels. Als we bij wike op bezoek gaan of e-mail willen checken lopen we door de rijstvelden naar het drukkere deel van Rampur. Soms staan we even stil om ons om te draaien en naar de skyline van de Himalaya te kijken… Want ook al is het gedeelte waar wij wonen vlak, het is maar een paar km bij de bergen vandaan en dat levert prachtige uitzichten op! Overdag is het tegen de 30 graden, en het is winter… mensen dragen serieus wollen mutsen (rare jongens)! ‘s avonds en ‘s ochtends is het lekker koel, goed vertoeven dus!

Ons gezin: papa Prem Pakesh is erg aardig en grappig en spreekt ‘little English’, aamaa (Nepalees voor mama) is superlief, spreekt geen Engels en mist een goed aantal tanden maar ze krijgt binnenkort nieuwe en dan kan ze weer alles eten wat ze wil. Onze zus Bimala is 20 jaar, komt met haar hoofd tot mijn schouder, spreekt goed Engels en is een erg lief en vrolijk meisje. Onze broer Razur is 23 jaar, praat niet veel maar als hij praat is het in het Engels (mits het tegen ons is dan) en blijkt hij erg aardig te zijn. Bovendien heeft hij een motor haha. Wij denken dat het een vrij welvarende familie is want we leven niet in een hutje. Het huis is vrij groot en ze hebben heel veel slaapplaatsen (dat hoort bij de gastvrijheid ). Natuurlijk wel een hurkplee aangezien ik er niet vanuit ga dat er een rioleringssysteem in dit minidorpie is. Maar daar ben ik inmiddels aan gewend, goed he! En het is warm genoeg voor de dagelijkse koude douche. ‘s Ochtends krijgen we van Aamaa chija, das thee met veel suiker (afkikken dus als we weer thuis zijn). Soms krijgen we een gekookt ei erbij (mijn favo ontbijt), andere dagen koekjes en tijdens het festival waar Wike al over schreef, Roti (een soort donut van gefrituurd rijstdeeg, vers erg lekker). Ons mam zat een paar uur per dag bij het vuur met 1 witte hand die ze continu in het deeg stopte om nieuwe roti te bakken. Af en toe wiste ze het zweet van haar voorhoofd met het uiteinde van haar sari. Om +- 10.30 eten we onze lunch: dhal bhat. In India hadden we hier al kennis mee gemaakt, met name op de ashrams, en voordat we hier kwamen kwam het mijn neus uit (figuurlijk dan he, das een gezegde, niet letterlijk, spreekwoordelijk!). Nu vind ik het weer lekker! (en daar is aamaa blij mee) Meestal eten we ergens op de dag een snack en ‘s avonds wederom dhal bhat. Na het eten doen we onze afwas bij de pomp, waar we ook onze kleren wassen. Onze papa heb ik er al 1 keer gespot, van top tot teen ingezeept in zijn onderbroek. Erg schattig.

Het werk. Door alle festivals (die Hindoes vieren zoveel feest; niet te doen) begonnen we 2 weken later met ons vrijwilligerswerk dan gepland. De introductie was erg leuk, mede doordat we met nog 5 meisjes waren. In het kort: paar dagen op het platteland (nou ja, plat) bij een Nepalese familie vertoefd, paar dagen in Chitwan National Park (vlakbij waar we nu wonen) en aldaar op een olifant gereden en tussen de krokodillen door gekanood, een dag sightseeing in Kathmandu (= hindutempels en Buddhastupa’s bekijken) en dus een week taalles! Oke, het werk dus. We beginnen om 6 uur met het wekken van de kinderen. In totaal zijn er 20 weeskindjes maar vorige week zijn er 2 weggelopen. Een is bij familie, van de ander weten ze het niet… zo leuk vinden de kindjes het er dus niet. 18 kinderen dus, van 6 tot 10 jaar. Ze spreken allemaal een klein beetje Engels, de 1 wat beter dan de ander. Het blijft moeilijk communiceren maar gelukkig zijn het kinderen en is spelen al genoeg. Na de wake up doen we met z’n allen ochtendgymnastiek en daarna is het theetijd. Na de thee wassen ze zich bij de pomp met een stuk zeep. Hier wassen ze ook hun eigen onderbroekjes mee (het lijkt erop dat ze allemaal maar 1 of 2 onderbroeken hebben!). Wij helpen ze met afdrogen en het aantrekken van hun kleren. Na het wassen is het studietijd. In de studyroom (= een kamer met wat kleedjes op de grond) helpen we ze met Engels en andere vakken. Carolyn en ik helpen ieder een groep van een bepaald niveau (zo had zij class 1 en ik class 2). De kinderen zijn erg leergierig en ik vond het superleuk om samen met ze Engels te oefenen Na het studeren helpen we ze met hun schooluniformen en dan gaan ze van 10 tot 16 u naar school, wat naast het weeshuis is. Om 16 uur zijn wij er weer om nog wat huiswerk te doen (niet normaal hoeveel die kids moeten studeren) en met ze te spelen, tot 18 u. De kinderen zijn lief, vragen ontzettend veel aandacht (geef ze eens ongelijk, met zn 20en zonder ouders…). Tijdens het spelen hoor ik van alle kanten om me heen ‘sister siter!’ Ik zou ze graag allemaal tegelijk aandacht geven maar dat is helaas onmogelijk… Maar ik doe mn best en dat maakt het werk extra leuk maar ook extra vermoeiend. Het weeshuis is armoedig (maar het blijft natuurlijk Nepal), de kinderen hebben naar mijn idee erg weinig materiaal (maar des te meer vermaken ze zich met de kleinste dingen die ze bijvoorbeeld buiten vinden). Volgende keer meer ervaringen na meer dagen werken!

Nu ga ik me geestelijk voorbereiden op mijn paraglide over een paar uur…. (ook daarover volgende keer meer) Dag lieve mensen!

Kus, Renepal (1 van mijn beste grappen tot nu toe ;p)

Helaas helaas, Renee en ik maken vanaf nu allebei onze eigen avonturen mee. Althans gedeeltelijk, want we zitten gelukkig nu (eerste was ze in Kathmandu geplaatst, maar gelukkig is daar verandering in gekomen) op maar 20 minuten bussen afstand van elkaar! Afgelopen zaterdag zijn we vanaf het huis in Kathmandu, waar we samen met andere vrijwilligers de voorafgaande week taalles hadden gevolgt, naar onze gastgezinnen voor de komende 7 weken afgereisd. De reis richting Chitwan (de lagere gebieden/ het zuiden van Nepal) maakten we nog gezamelijk, maar op het eindpunt moesten we toch elk onze eigen weg. Renee en Carolyn gingen samen naar hun gastgezin (zelfde werk en gezin), terwijl ik met backpack en al achter op de motor naar mijn huis ging. Daar aangekomen was ik meteen gerustgesteld toen ik mijn moeder voor de komende 7 week zag: ze spreekt geen woord engels, maar is wel ontzettend lief. De vader spreekt wel een beetje engels en de zoon ook. Die is echter alleen thuis voor het festival dat nu aan de gang is, normaalgesproken studeert hij in Kathmandu en woon ik alleen met de ouders. De wc is zelfs een zitwc! En onmiddelijk plaatste ik daar mijn rol wc-papier naast die we sinds het begin standaard met ons meedragen. Aanpassen is oke, maar het plaatselijke gebruik van je bibs afspoelen met je linkerhand (je mag daarom ook nooit met deze hand eten, aangezien het eten hier ook met de hand gebeurd) gaat ons toch echt wat te ver. Die avond werd ik meteen ingewijd in het familiegebeuren door mee te doen aan het ritueel voor die festivaldag. Het was de dag van de god van het geld en vanzelfsprekend deden we natuurlijk ons uiterste best deze gunstig te stemmen… Met zijn vieren zaten we op een rieten mat voor het tempeltje in huis, terwijl de vader een lied zong. Rood geverfde rijst werd in het tempeltje gestrooid net als enkele druppels water op de plastic bloemen aan weerszijden van de tempel. Terwijl we opstonden begon de vader met een belletje te rinkelen en ik kreeg een ander exemplaar in mijn handen gedrukt. De moeder stak ondertussen en kandelaar aan met welke ze vloeiende bewegingen in delucht voor het tempeltje maakte. De zoon deed vervolgens hetzelfde, net als de vader. En toen was het moment aangebroken dat ik met de kandelaar in mijn handen de bewegingen zo goed als mogelijk was probeerde na te doen, terwijl ik de afbeelding van de geldgod recht inde ogen keek. Na door hostmama van de kandelaar ontdaan te zijn zetten we ons weer neer op de mat om het ritueel af te sluiten met een tika op ons voorhoofd. Vrij vertaald: een plak rood geverfde rijst. Ook de volgende dag werd ik weer door mijn gastmoeder op sleeptouw genomen. Ik was hier heel blij mee, omdat hier mijn vrees dat ik al deze festivaldagen bij een vreemd gezin erg ongemakkelijk zouden zijn als ik niet overdag de afleiding van werk zou hebben, ongegrond bleek te zijn. Ik werd meegenomen op familiebezoek en aansluitend op ziekenbezoek in het ziekenhuis. Dit viel me mee, maar het kan komen omdat het een priveziekenhuis was (1 van de 12 in de buurt!). Heb me wel voorgenomen om ook eens een staatsziekenhuis te bezoeken om te zien of het erg van elkaar verschilt. Thuis gekomen was het tijd om een pannenkoek te bakken voor een koe. Jawel vandaag was het de dag van de koe. Aangezien mijn familie zelf geen koe heeft gingen we gewapend met een blad vol met pannenkoek, appel, rode rijst wierook en kaarsjes, opweg naar de dichtstbijzijnde koe uit de buurt. Daar aangekomen besprenkelden we de koe met water, zette de wierook in de dichtstbijzijnde koeievlaai, brachtten we een tika van rode rijst op het voorhoofd van de koe aan en gaven we de pannenkoek en appel gewoon aan de koe te eten. Mooi eerbetoon voor de melk die de koe ons geeft. Er zat overigens geen melk of ei in de pannenkoek mochten mensen zich zorgen maken . De derde dag heb ik Renee al opgezocht! Leuk om te zien hoe ze woont en wie haar tijdelijke familieleden zijn! Ik werd erg gastvrij door ze ontvangen. Ik zal het aan Renee overlaten om er meer over de vertellenx85 Bij haar in de buurt zitten meer buitenlanders/vrijwilligers die ons uitnodigden om samen met hun te gaan zwemmen in de rivier. Ze lieten ons een geweldig onbedorven plekje zien. De weg ernaartoe hebben we goed in ons geheigen gegrift, want dit is ideaal voor de vrije zaterdagen (ze hebben hier 1 dag vrij in de week)!Vandaag (donderdag) was onze eerste werkdag. Ik zal binnenkort schrijven over mijn project, heb daar nu geen tijd voor want ik moet om 6 uur thuis zijn van mijn hostvader. Terug naar de goede oude tijdx85

Sunrise op Poon Hill, samen met onze gekke gids

Kudde geiten, sommigen sprongen niet ver genoeg, die werden gered door hun herder

Onschuldige Wike nam een foto van dit vrouwtje (op volle zoem in de hoop dat ze het niet door zou hebben). Maar helaas, het klikje van de camera was nog niet geweest of het vrouwtje snelde op Wike af en commandeerde ‘Roepies!’ (welke ze niet gekregen heeft…)

Het vrouwencongres in Calcutta (zoekplaatje…)

Kijk uit malloot, een (vieze) kokosnoot

Dag allemaal!

Hier zijn de benen weer met een nieuwe update (we hadden tijdelijk de benen genomen huhu).

Ondertussen zijn we met beide benen op Nepalese grond beland, maar voor we vertellen hoe, zullen we beginnen bij waar we gebleven warenx85.

Darjeeling! We kennen het allemaal van de thee, wat dan ook ons driedagelijkse drankje werd. Dit was ook mogelijk doordat het op 2000 m hoogte een stuk koeler was (overdag maar tegen de 20 graden!) en dat was heerlijk! x91s Ochtends gingen we twee emmertjes warm water halen waar we ons mee wasten (bij gebrek aan douche). Wat was het leuk om weer te kunnen genieten van warmte!

Darjeeling is anders dan het India dat we kenden van de weken ervoor. Niet alleen koeler, maar ook de hele sfeer was fijner. Mensen waren vriendelijk, rustig, lieten ons waarempel met rust. Ook was er minder verkeer en dankzij de hoogte: koe-loos. Bovendien keken we onze ogen uit naar al die schattige kindjes in schooluniformen (en besloten dat onze kindjes later ook een uniformpje krijgen).

Een bezoek aan xe9xe9n van de plaatselijke theeplantages kon natuurlijk niet ontbreken. Nadat we doodleuk het bordje voorbij waren gelopen (het zijn er ook zoveel, ook die hebben we leren negeren) wees een aardige, ietwat gekke meneer ons de weg. De theefabriek was om vage redenen gesloten (veel geruchten van staking, andere door gebrek aan thee), die konden we dus alleen van de buitenkant bekijken (een krot rondom machines die vaag te herkennen waren door de stoffige ruiten heen). Een vrouw die naast de fabriek woonde had haar eigen theeleutkamertje voor toeristen en legde alles (gratis; alleen 20 roepies voor het beste kopje thee) uit over verschillende soorten thee. De kwaliteit van de thee hangt af van het seizoen waarin het geplukt is, welk deel van de theeplant wordt gebruikt (de beste thee is x91eerste plukx92; wordt in de lente gepplukt met bloem en al). Voor elke theesoort is er een optimale manier van hoe het gezet moet worden (het resultaat was verassend). Ook betraden we tijdens het gesprek nog wat zijweggetjes en ze vertelde dat ze keeper is van het plaatselijke vrouwenvoetbalteam!

In Darjeeling zelf genoten we ook nog van een echte Engelse high tea in een superdeluxe hotel met oud Engels meubilair en decoraties. Tijdens het nippen speelden we een spelletje schaak (en Wike won) en observeerden we een heel ander soort toerisme dan we tot nu toe gewend zijn: een groep Amerikanen die in 3 weken India en Bhutan doorcrossten en werden begroet met een zijden sjaaltje en een borrel (volgend de gids typische indiase gastvrijheid; wij: x91jaja alcohol in india, erg typisch inderdaadx92).

Na een paar dagen chillen weer met de jeep naar beneden, daar aangekomen was het 20 graden (1 graad per 100 m) warmer (= 40 graden!!). Met de bus door naar de grens met Nepal, welke we in deze brandende hitte met onze tasjes overwandelden. Aldaar was een visum snel gefixt en stapten we in de volgende bus naar Pokhara. Vlak voor zonsondergang (welke prachtig was) sloeg de bus ineens een zeer hobbelig modderpad in (secundaire wegen in Nepal). Vele vraagtekens hobbelden mee boven ons hoofd (is dxedt de weg naar Pokhara?!) maar na een kwartier werd de actie ons duidelijk: een lading suikerriet moest op het dak geladen. Tussen de inmiddels ontstoken vuurvliegjes terug naar de hoofdweg. Dankzij kuilen in de weg en gladde stoelen (telkens weer opklimmen) hadden we een bijna slapeloze nachtx85.. gelukkig werd deze beloond met een mooie zonsopgang dat ons een adembenemend uitzicht op de groene rijstvelden en de besneeuwde bergen van de Himalaya bood.

In Pokhara namen we onze intrek in de x91Butterflylodgex92 waarvan de manager een hele vieze lange pinknagel had. Maar hij was verder best aardig en behulpzaam.

Een dag raften werd onze eerste uitdaging. Met nog 4 jongeren in een rubberboot de wilde rivier op (en natuurlijk een guide, rustig maar jongens). Het was geweldig! Beste golven en stroomversnellingen, hier en daar een draaikolkje met verloren slippers. Gezelschap van nog wat andere boten, 1 vol met Duitsers die bij elke roei x91Pull!x92 riepen. U begrijpt: veel lol gehad.

Onze volgende sportieve uitdaging was een trekking door de bergen van 5 dagen. Onze hotelmanager regelde een erkende gids voor ons, genaamd Yam. Samen met hem (en andere trekkers die we tegenkwamen, o.a. 2 nederlandse vrijwilligers) liepen we de eerste 2 dagen bergopwaarts. We kwamen veel kuddes geiten met hoeders tegen op weg naar hun dood (alleen de geiten dan). Een hindoeistish festival is inmiddels aan de gang waarbij ze geofferd worden en (gelukkig) daarna opgegeten. Dit levert plaatjes op van geitenkoppen en x96poten open en bloot, naast hun stukken vlees. Voordat het er zo uitziet moet de geit eerst toestemming geven voor de offering: er wordt in hun oor geblazen; schudden ze daarop met hun hoofd dan is dat een x91jax92 of x91okex92.

Kuddes muilezels liepen met ons mee omhoog over alle trappen, hangbruggen en smalle paadjes langs afgronden. Zij droegen droegen alle goederen naar de bergdorpjes toe (zo ook onze pasta die we x91s avonds aten!). Leuk om ons te realiseren dat wat we liepen ook echt alleen te voet kon. Wat zijn benen hier toch belangrijkx85.

De ochtend van de 3de dag vertrokken we om 5 am naar de Poon Hill op 3210 m hoogte. Daar genoten we samen met nog zox92n 40 andere toeristen (is nog niks, in het hoogseizoen zijn het er honderden!) van de zonsopgang en het uitzicht. Hierna de hele dag berafwaarts wat toch wel erg zwaar is. Resultaat: SPIERPIJN! Gelukkig waren de resterende 2 dagen Nepalees vlak en genoten we van de hotsprings op dag 4.

Na een korte laatste wandeling op dag 5 terug op het dak van de bus naar Pokhara. Dit wilden we al 8 weken lang maar voorheen hadden we nooit zox92n zin om tussen 50 Indiers te zittenx85 Nu zaten we slechts tussen twee schapen die aan hun hoorns aan het dak waren vastgebonden en het elke bocht moeilijk hadden om te blijven staan.

Inmiddels aangekomen in Kathmandu, vandaag zou namelijk de introductie van ons vrijwilligerswerk beginnen. Ware het niet dat het eerder genoemde festival aan de gang is (en dat wisten ze natuurlijk een paar weken geleden nog niet ahum) en het dus een week is uitgesteld. Maar we bouwen onze eigen introductie samen met drie andere vrijwilligers en doen wat sightseeing alhier. Daarover een volgende keer meerx85 het internetcafe gaat sluiten!

Liefs, Wike en Renxe9e.